işlerimiz mesleğimiz yaşamsal ereklerimiz,
tatilimiz, ekmeğe mahkum hareketimiz, mecburiyetimiz,
alın terimiz
ürettiklerimiz,..duvarlara astığımız ceketlerimiz,..
erzak biter,eşya eskir,
amaç yenilenir, ev yine kapıyı gösterir,
kazan, taşı yükünü getir, nesneler
tüketilmek içindir, ..ev git der
dünya bir solunum cihazına bağlı ve sürekli ilaç
veriliyor, toprak günü kurtarıyor, nehirler çıkış yolu arıyor, ..doğanın ölümü
kökten bir değişimi getiriyor ..fakat..ekolojik insan bitmeyen kibiriyle- beyin
ölümü gerçekleşmiş olmasına rağmen- evreni yönetmek iddiasında ısrarlı
değişim yolu kafadan değil mideden geçiyor çünkü
çoğunluğa göre 'düşünmek karın doyurmaz' ve sahip olmak için hareket gerekir;
bu hareketin niteliği önemsenmediği için para, toplum haline geldi ve zorunlu
olarak toplumu dağıtmaya başladı.
en iyi varoluş şekli intihardır ama o kadar canlı
değiliz,
yaşarken ölümü seçmişiz,..
en iyi yok oluş şekli yazmaktır ama o kadar
cesur değiliz,
yaşarken korkuyu seçmişiz
çölde görülür en güzel serap,
susuz çaresiz
teselliye muhtaç,
okyanusun tuzağıdır girdap,
çeker kendine gayesiz harap,
ve
böylece tekrarlanır sefer,
sesin yankısıdır çölün sancısı,
varlık kendine er geç
döner,
dönme dolap sıkıntısı
İstibdat döneminde istiareye yatıp istemsiz olarak
istiflemiş olduğu tüm istihbaratı istisnai bir istifadeyle istişare eden kişi
isteklerinden istifa etmiş, sizce ne kadar istekli, rüyada mı,istenç konusunda
istençsiz mi?
adım bilinmese de olur,
cümlelerim adımı
yaşatacaksa,
ilhamın uykusu gelmez,
bilinç uykuda olsa da...
adlara takılan
ilhamı kaybeder,
hapsolur maddeye,
uyanıkken de uyur ihtiyaç diye
hisleri
ölmüş beşerin,
iyilik namına adı vahşetin,
çıkmaz sokağında gerçeğin,
suskundur
çığlığı dehşetin;
başladı bir devir, adı Kıyım,
sessizlikte büyür acı adım
adım,
insanın insana yaptığını,
gözler görmez, ses vermez,
gerekir mi tanım
konuştuğumuz
sanki duvar,
ne pencere ne kapı var,
iki kulak iki göz ama,
görmez işitmez,
naçar
can
sürümek bir günde,
bitişe yürümek her sürgünde,
ve her sabahın gülüşünde,
başlamak söze sevinçle,...
böyledir can tükenir,
her gözde acıyı tüketir,
ve
yine büyür içinde,
her sabahın müjdesinde
