Eskiden diye başlayan cümleleri hiç sevmediğim halde böyle bir başlangıç yapıyorum. Eskiden birbirimize destek olmuyorsak köstek de olmazdık. Şimdi bakıyorum ilişkilere, kim kimi nasıl engellesem nasıl düşmanlık yapsam diye kafasında kurguluyor. Dönem ve şartlar gerçekten çok değişti. Bir kişiyi iyi durumda görmenin bütün toplumum yukarı çekeceği fikri artık demode. Öyle ki günlük çıkarlar bireysel önemi vurgular nitelikte. Halbuki bütün bireyleri sağlıklı toplumlar bir yere gelir, ya da var olduğu konumu koruyabilir. Aksi takdirde ben iyiyken bir yabancının - ki bu akrabam,komşum ya da arkadaşım olabilir- kötü olması bir gün beni de etkileyecek. Her şey birbirine bu kadar bağlıyken nasıl bu kadar ayrı düşebilir? Örneğin bir işyerinde müdürün çalışanlara destek olması oradaki iş gücünü ve iş verimini olumlu yönde etkileyecek bir durumdur. Tam tersi durumlarda ve benzeri tüm kurumlarda çalışanlar birbirini korumuyorsa ve her fırsatta kumpas hazırlıyorsa bu işin sonu nereye gider? Elbette toplu bir çöküşe..Peki bunu neden farketmek istemiyoruz? Kazancın ve kaybın ortak olduğunu, er ya da geç bizi de etkisi altına alacağını neden anlamak istemiyoruz?
Bu kadar kör artık gözlerimiz. Değil uzağı yanı başımızdakini görmeye aciziz.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder