Yol Tektir

Takım tutar gibi din fanatizmi yapmak Allah'in başlangıçta uygun gördüğü insan yaradılışına ters değil mıdır? Onun varlığını bu yogun yıkıcı fanatizmle kanıtlamaya çalışırken tam da böyle yaparak ondan uzaklaşmış olmaz miyiz? Her din kendi icinde ona yönelmişse yol tektir yani zamanın sonu geldiginde Yaradan,insana ya da belli gruba ait insanlara torpil mı geçecek? Dünyada geçirdiğimiz zamanı elbette iyi değerlendirmeliyiz fakat ait olduğumuz grup ya da fikir bizi daha faziletli insan yapmaya yetmez. Böyle düşünenler için aidiyet bir kurtuluş mekanizmasıdir halbuki biz hiçbir fikre ait doğmadık. Sadece umarsizca ağlayan bir bebektik. Sonra büyüdükce fikirler bize ait olmaya başladı ve cevreden gelen tüm sartlanmalari gercek kabul ettik. Yol tek ise neden tali yollarda destekçi arıyoruz? Kimliğimizi bulmaya çalışırken neden benliğimize aykırı davranıyoruz? Din adına kurtuluş vaad edenlere kanmak bir süre icimizi rahatlatıyor ve sonra yine aynı girdaba takılıyoruz. Aidiyet tektir, o da Allah'a olan kulluk bagidir. Bunun haricinde tüm tutkulu arayışlar ümitsizliğe düşmekten öte geçemez. Bu gerçeğin farkına varan bilinçli ruhlar hiçbir fanatik fikre ya da dogmalara sıkı sıkı sarılmaz. Yani yol hep bizimdir, fakat yürüyecek cesaretimiz ve gücümüz varsa.. O yolda yanımızda sevdiklerimiz de olsa tek basınayizdir ve tutkularımız yolun sonu geldiginde ırmağın okyanusa kavuşması gibi yok olup dagilacaktir. Ne bir taraf ne de bir yon kalacak önümüzde. Salt benlik kaynağında bir olacaktır.