Birikmiş özlemlerim yerli yerinde duruyor. Atsam atamam, satsam satamam. Var olduğum müddetçe özlemeye devam edeceğim. Çoğu zaman özlediğim hiçbir şey yok desem de bırakıp gittiğim bazı anlar olmuştur. Ya kaçmışımdır yada hiç yaşamamışımdır. İşte bu durumda bilinmeyene karşı bir özlem duyduğum olur. Zaten hayaller ve ideal görüntüler zihnimizi kurcaladıkça özlemler de ister istemez birikiyor içimizde. Mesela ben çok isterdim şimdi cebimde param olsun; istediğim gibi istediğim şekilde yaşam süreyim. Aslında param yok değil sadece “ortamsız yaşamımda” boşa kulaç atıyorum; bir adım öteye geçtiğim söylenemez. Para var ama hükmü yok ne yazık ki. O yüzden tanımlayamadığım özlemler mevcuttur ve günü gelirse; kendim olma cesaretini gösterebilirsem; param olmasa da özlemlerimi dindireceğimi düşünüyorum. Belki yanılıyorum. Yani aslında özlemek ömür boyu devam edecek. Çünkü bilinmeyenler hep kendini yenileyecek. Öğrendiğimiz anda yeni bir araştırma ve doğal olarak yeni bir özlem belirecek benliğimizde. Kim bilir?
Şu an için yapmam gereken adım adım yaklaşmak. Ulaşamasam da, sadece bilmek
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder