Kendini İmha Eden Cevaplar

Bıktım bu gönülden, bıktım usandım.
Feryat ederim, candan yaralandım,
Ben olmamışım, yahut da varım, bir !
Bilmem ki neden dünyaya atıldım?

                                            ÖMER HAYYAM

Kimse bilmez neden dünyaya atıldığını. Var olmak sadece yiyip içip yatmaksa bunu herkes yapıyor. Herkes eğleniyor, hayatın tadını çıkarıyor veya acı çekiyor, günlerce ağlıyor. Peki ne oluyor sonra? Eğlenince daha mı mutlu olur insan? Acı çekince dünya başına mı yıkılır? Hayır! Bunlar yaşanmasa da mükemmeliyet olmayacak. Hiçbir ortam yoktur ki insana kusursuz zevk versin; ve hiçbir acı yoktur ki ölüme eş tutulsun. Varlık sorunu beyaz ve siyahı tartışmaya benzer. Genel görüşe göre beyaz masumiyeti; siyah ise kötülüğü temsil eder. Birçok edebi eserde bu görüşün hala kabul gördüğünü söylersem hata olmaz. Zaten toplumda oluşturulan kamplar griye izin vermez! “Bıktım,usandım” diyor Hayyam. Var olmak bazen boğar insanı. Öyle bir an gelir ki ne yaşam ne de ölüm zevk verir hapsolmuş ruhumuza. Nerede olduğunu anlamaya çalışmak bile usandırır. Bir yanda uçurum bir yanda geniş bir vadi. Ve koca bir teslimiyet. Kilit noktası bu işte. Er yada geç teslim olduğumu hissediyorum. Belirsizlik dalga dalga üstüme gelirken sorguladıklarım da birer birer kayboluyor içimde. Aramıyorum da artık eskiden çok aradıklarımı. Yokluğum da varlığım da bir. Neden bu acı, neden bu sevinç? Sonunda pes eden zihnim sırları aramaktan vazgeçti. Biliyorum ki elime geçen sorulardan ziyade cevaplar olacak. Bir sürü cevap kendi kendini yok edecek. Her şey birse, sadece tek bir bütünse, ak ve kara olamaz! Bu ayrımı yapan huzursuz ruhumuz, tutsak bedenimiz ve bağımlı zihnimiz. Öteye geçemeyince kendimizi fazla zorlamadan en kolay açıklamayı seçiyoruz. Yani ‘sen kötüsün’ , ‘ben iyiyim’ yada tam tersi. Gece ve gündüz dünya döndüğü için var. Fiziki varlığımız da aslımızı görmeye engel, tıpkı dünyanın dönüşü gibi. Bu engeli aşamayacağımıza göre arayışı durdurmak lazım. Farklı şeyler aramıyoruz ki; yüzyıllar boyu insanoğlu varlık meselesini irdeledi; ne buldu?

Kimisi tanrıyı suçladı. Kimisi kendini unuttu. Kimisi de sadece doğdu, büyüdü ve öldü!