Eğlence Uzerine

İskambil kağıtlarıyla oynayan çocuk gibiyim, özensizce kuruyorum kulemi, sonra tek bir darbede yıkıyorum onu!
Eğlenirken düşünmüyorum tabi tekrar başa dönmek de ayrı bir haz sanki.. Gercekten düşünebilseydim her kartın yerini ve hesaplasaydim sonucunu yine aynı oyunu oynayabilir miydim? Ve yıkılan kulemin basında sebepsiz kahkahalar atabilir miydim? Cocuk olmak böyle bir şey, oyunun tadı dusunmekte değil, tam da oyunun icinde. Özenle kurduğunuz hayalleri düşünerek yıkamazsınız ve elbette o çocuksu keyif size hiç uğramaz. Kendi haline bırakın kartları ve elleriniz titremesin her kararda.Her zaman basa doneceksiniz, evet, hayaller basa sarılacak yeniden.
İste bundan keyif alamıyorsanız er geç yıkılacak kulenin temelleri uzerine çok düşünmeyin ve eğlenmek uzerine ciddi bir sekilde duşunun. Cocuk olmak ne buyuk ciddiyettir, basarabilene, yaşadığı her ani ve her hatayı kıymetli bilene..